ConocoPhillips nie kupuje kolejnego pola gazowego. Zamiast tego od 2030 r. będzie odbierać od Venture Global dodatkowy milion ton skroplonego gazu ziemnego rocznie przez 20 lat. To kolejny element modelu, w którym spółka łączy własną produkcję z kontraktami na gaz z cudzych terminali i sprzedaje paliwo na globalnym rynku energii. W praktyce oznacza to, że ConocoPhillips buduje biznes LNG nie tylko przez kosztowne udziały w instalacjach, ale również przez długoterminowy dostęp do cudzej infrastruktury eksportowej.
Skala zaczyna być znacząca. Na koniec 2025 r. ConocoPhillips raportował 10,2 mln ton rocznie północnoamerykańskich kontraktów na odbiór skroplonego gazu; nowa umowa dokłada do tego kolejny milion. Spółka ma też udziały w projektach w Katarze, Australii i Gwinei Równikowej oraz 30% udziałów w pierwszej fazie terminalu Port Arthur w USA. Dzięki temu nie jest uzależniona od jednego źródła i może kierować ładunki tam, gdzie warunki handlowe są atrakcyjniejsze. Roczny wolumen nowej umowy jest znacznie mniejszy od całego portfela, ale zwiększa jego skalę i dodaje kolejne źródło dostaw z amerykańskiego wybrzeża.
Dla akcjonariusza najważniejsza jest więc nie sama liczba zakontraktowanych ton, lecz rosnąca elastyczność portfela. Umowa z Venture Global zacznie działać dopiero w 2030 r., więc nie zmienia tegorocznych wyników. Wzmacnia jednak długoterminowy model handlowy ConocoPhillips: własne projekty, zewnętrzne dostawy i dostęp do terminali odbiorczych w Europie tworzą większą sieć, przez którą spółka może przesuwać gaz między rynkami. To argument za obserwowaniem, czy ta skala przekłada się na lepszą ekonomię handlu LNG. Kolejne lata pokażą przede wszystkim, czy ConocoPhillips potrafi wykorzystać różnice cen między regionami i dostęp do wielu źródeł tak, aby większy portfel dawał coś więcej niż tylko większy zakontraktowany wolumen.